Hoofdstuk 9: De hond zonder lijn
Dit verhaal is geschreven met behulp van AI.
„In je pyjama?” vroeg oma.
„Ik trek er wel een jas over aan.”
Oma keek naar de klok met het schip. Het was negen uur. Buiten was het nog licht, met die zachte, gele avondzon die in de zomer zo lang blijft hangen.
„Dan ga ik mee”, zei oma. „Twee paar ogen zien meer dan één.”
Ze fietsten naar de haven. Lotte zat achterop, met haar regenjas over haar pyjama en haar blote voeten in haar laarzen. Achter de haven was een klein strandje. Een smalle strook zand tussen de stenen van de havendam en de kwelder. Overdag lagen er soms mensen met handdoeken. Nu was het bijna leeg.
Jelmer stond boven aan de dam. Hij zwaaide met beide armen.
„Daar!” Hij wees.
Midden op het strandje lag een zeehond. Hij was groter dan Zilver. Veel groter. Hij lag op zijn zij, met zijn achterflippers tegen elkaar, en hij keek naar het water.
En vanaf de andere kant van het strand rende een hond.
Het was een grote, blonde hond. Hij rende met zijn tong uit zijn bek en zijn oren wapperend. Hij blafte. Achter hem, nog een heel eind verderop, liep een man. Hij had een lijn in zijn hand, maar er zat geen hond aan.
De zeehond tilde zijn kop op. Hij keek naar de hond. Hij schoof een stukje naar achteren, onhandig, op zijn buik. Zijn snorharen trilden.
Lotte dacht niet na. Ze sprong van de fiets en rende de dam af, het zand op.
„Lotte!” riep oma.
Lotte rende niet naar de zeehond. Ze rende naar de man. Ze rende in een grote boog, net als Harm had gedaan. Ver weg van het dier. Het zand was zacht en haar laarzen waren zwaar. Haar regenjas wapperde. Ze was buiten adem toen ze bij hem was.
„Meneer! Uw hond! U moet hem roepen!”
De man keek haar aan. Hij was oud, met een witte pet en een rood gezicht van de zon. „Hè?”
„Daar ligt een zeehond! Uw hond gaat ernaartoe!”
De man keek. Hij zag het nu ook. „Bolle! Hier! Bolle!”
De hond hoorde niets. Hij rende nog steeds. Hij was nog maar een meter of twintig van de zeehond. De zeehond had zijn bek open. Lotte zag zijn tanden. Grote tanden. Hij blies.
„Bolle! Koekje! Bolle, koekje!”
Bij het woord koekje bleef de hond staan. Hij keek om. Hij keek naar de zeehond. Hij keek weer om. Toen draaide hij zich om en rende terug naar de man, met zijn staart als een propeller.
De man pakte zijn halsband en klikte de lijn vast. Hij gaf de hond een koekje uit zijn jaszak. Toen keek hij naar Lotte.
„Hij doet niks, hoor”, zei hij. „Hij wil alleen spelen.”
Lotte voelde haar hart in haar keel. Ze had nog nooit tegen een volwassene gezegd dat hij iets fout deed. Een vreemde volwassene. Met een rood gezicht.
„Maar de zeehond weet dat niet”, zei ze. Haar stem trilde maar een klein beetje. „Die denkt dat hij wordt aangevallen. En hij kan bijten. Heel hard. Dan heeft uw hond een gat in zijn neus. En zeehonden kunnen ziektes hebben. Die kan uw hond krijgen. En andersom ook.”
De man keek haar aan. Hij keek naar de zeehond. Hij keek naar Bolle, die vrolijk aan zijn hand likte.
„Nou”, zei hij. „Dat wist ik niet.”
„De meeste mensen weten het niet”, zei Lotte. „Ik wist het ook niet. Een maand geleden.”
De man knikte langzaam. Toen zei hij iets wat Lotte niet had verwacht.
„Dank je wel, meisje.”
Hij liep terug, de andere kant op. Met de hond aan de lijn. Bolle keek nog één keer om naar de zeehond. Toen liep hij gehoorzaam mee.
Lotte liep terug naar de dam, weer in een grote boog. Haar benen voelden als pudding. Jelmer en oma stonden haar op te wachten.
„Je bent gek”, zei Jelmer. Maar hij zei het met bewondering.
„Je had het mij moeten laten doen”, zei oma. „Maar je deed het heel goed.” Ze sloeg haar armen om Lotte heen. Lotte voelde dat oma's hart ook snel ging.
Ze gingen zitten op de stenen van de dam. Van hieruit konden ze de zeehond goed zien. Hij lag weer rustig. Zijn kop op het zand. Af en toe deed hij zijn ogen open en dicht.
„Is hij ziek?” vroeg Lotte. „Moeten we bellen?”
Jelmer keek door zijn kijker. Hij had hem altijd bij zich, de laatste tijd. „Ik weet het niet”, zei hij. „Hij ziet er niet ziek uit. Kijk. Hij is helemaal rond.”
Lotte keek. Jelmer had gelijk. Deze zeehond had geen nek. Hij was dik en glanzend, als een grote grijze boon. Hij had geen wondjes. Hij huilde niet.
„We bellen toch”, zei oma. „Om het te vragen. Dat kan nooit kwaad.”
Lotte belde. Ze kreeg een man aan de lijn, die ze nog niet kende. Ze vertelde hoe groot de zeehond was. Dat hij rond was. Dat hij geen wondjes had. Dat hij niet huilde. Dat er een hond was geweest, maar dat die nu weg was.
„Dat klinkt als een gezonde zeehond die uitrust”, zei de man. „Ze komen soms op het strand liggen. Ook vlak bij mensen. Dat betekent niet dat ze hulp nodig hebben. Ze willen gewoon even op het droge liggen. Als je ervoor zorgt dat niemand te dichtbij komt, gaat hij vanzelf weer het water in.”
„Hoe lang duurt dat?”
„Dat weet je nooit. Een paar uur, misschien. Maar bel gerust terug als je twijfelt. Je hebt het goed gedaan.”
Ze bleven. Er kwamen nog twee mensen langs. Een jongen en een meisje, een beetje ouder dan Lotte. Ze hadden een telefoon in hun hand en liepen recht op de zeehond af.
„Ho!” riep Jelmer. „Niet doen. Niet dichterbij.”
„We willen alleen een foto”, zei het meisje.
„Dat kan ook van hier”, zei Lotte. „Met inzoomen. Als je te dichtbij komt, schrikt hij. Hij moet uitrusten. Hij heeft het al zwaar genoeg gehad met een hond.”
Het meisje aarzelde. Toen ging ze naast Lotte op de stenen zitten. „Hoe weet jij dat allemaal?”
En toen vertelde Lotte het. Over Zilver. Over de huilers. Over de nek en de vispap en de haring. Jelmer vulde soms iets aan. Het meisje en de jongen luisterden. Ze maakten een foto van ver weg. Op de foto was de zeehond een klein grijs vlekje.
„Hij is net een steen”, zei de jongen.
„Een steen met snorharen”, zei Lotte.
Om half elf kwam het water. Het kroop over het zand, heel langzaam. De zeehond lag er eerst stil in. Toen tilde hij zijn kop op. Hij snoof. Hij schoof naar voren, en nog eens, en toen hij in het water was, veranderde hij helemaal. Hij werd snel en soepel en glad. Alsof hij van rubber was. Hij dook onder. Een paar meter verder kwam zijn kop weer boven. Hij keek om, naar het strand. Toen was hij weg.
Lotte keek naar de plek waar hij was verdwenen. Er dreef alleen een beetje schuim.
„Zo moet Zilver ook worden”, zei ze zacht.
„Dat wordt ze ook”, zei Jelmer.
Een week later kwam het bericht. Lotte zat met Jelmer op de dijk krentenbollen te eten.
Zilver weegt 12 kilo! Ze eet nu vier haringen per dag. Vanaf donderdag 14 augustus mag ze naar buiten. Kom je kijken? Groet, Femke.
Lotte las het bericht. Ze las het nog een keer. Toen keek ze op de kalender in haar hoofd.
Donderdag 14 augustus. En zaterdag 16 augustus kwam mama haar halen.