Hoofdstuk 4: De man met de bench
Dit verhaal is geschreven met behulp van AI.
De telefoon ging vier keer over. Lotte telde mee. Bij de vijfde keer nam er iemand op.
„Zeehondenopvang, met Anouk.”
Lotte opende haar mond. Er kwam niets uit. Ze had in haar hoofd al bedacht wat ze zou zeggen. Maar nu was het weg.
„Hallo?” zei de stem. Het was een vriendelijke stem. Een beetje hees.
„Hallo”, zei Lotte. „Ik heb een zeehond. Nou ja, niet echt. Hij ligt hier. Hij huilt. Zijn moeder komt niet.”
„Goed dat je belt”, zei Anouk. „Hoe heet je?”
„Lotte.”
„Lotte. Ik ga je een paar dingen vragen. Is dat goed?”
Lotte knikte. Toen bedacht ze dat Anouk dat niet kon zien. „Ja.”
Anouk vroeg heel veel. Waar het zeehondje lag. Lotte wist het niet precies, dus gaf ze de telefoon even aan Jelmer. Hij zei de naam van de dijk en de bocht en het nummer van een paal. Toen kreeg Lotte de telefoon terug.
„Hoe groot is hij, ongeveer?”
Lotte keek. „Zo groot als een kleine hond. Een tekkel of zo.”
„Zie je wondjes? Bloed? Iets om zijn nek, een stuk net of touw?”
„Nee. Niks. Hij heeft een witte plek op zijn kop.”
„Hoe lang kijken jullie al?”
„Sinds twaalf uur. We hebben gewacht tot het vloed werd. Zoals Jelmers vader zei.”
„Dat hebben jullie heel goed gedaan.” Anouk klonk alsof ze het meende. „Heeft iemand hem aangeraakt?”
„Nee”, zei Lotte. „Ik wilde het wel. Maar ik heb het niet gedaan.”
Het was even stil aan de andere kant. „Dat is het moeilijkste, hè”, zei Anouk toen. „Niet aanraken. Lotte, we sturen iemand. Hij heet Harm. Hij woont niet zo ver bij jullie vandaan. Wil je tot hij er is op dezelfde plek blijven? Op afstand? En als er mensen langskomen met een hond, vraag je dan of ze die aan de lijn houden?”
„Ja.”
„Fijn. Dan hoor je van Harm wat er verder gebeurt.”
Lotte hing op. Haar hand was nat van het zweet. Ze gaf de telefoon terug aan Jelmer.
„En?” vroeg oma.
„Er komt iemand.” Lotte veegde over haar ogen. Ze huilde niet. Er zat gewoon zand in. „Hij heet Harm.”
Harm kwam veertig minuten later. Ze hoorden hem eerst. Een oud busje dat over het fietspad onder aan de dijk hobbelde, met een rammelend geluid. Er stapte een lange man uit, met grijze krullen en een kaki broek vol zakken. Hij droeg rubberen handschoenen tot aan zijn ellebogen.
„Zijn jullie de mensen van de huiler?”
„Ja”, zei Lotte. „Ik ben Lotte. Ik heb gebeld.”
„Dat dacht ik al.” Harm gaf haar geen hand, vanwege de handschoenen. Hij knikte alleen, heel ernstig, zoals een volwassene naar een andere volwassene knikt. „Goed werk.”
Hij nam een verrekijker uit zijn busje en keek er een hele tijd door. Hij zei niets. Het zeehondje lag nu weer bijna op het droge, in een plas aan de rand van de kwelder. Hij huilde niet meer. Dat vond Lotte erger dan het huilen.
„Kijk”, zei Harm. Hij gaf haar de verrekijker. „Zie je zijn nek?”
Lotte keek. Opeens was het zeehondje heel dichtbij. Ze zag zijn snorharen. Ze zag zijn natte neus, die openging en dichtging als hij ademde. Ze zag de witte plek op zijn kop, als een vingerafdruk van zilver.
„Ja.”
„Een gezonde jonge zeehond heeft geen nek. Die is helemaal rond, als een worst. Een dikke laag vet. Deze is mager. Je ziet zijn nek en je ziet zijn heupen. Hij heeft al een tijdje niet gedronken.” Harm nam de verrekijker terug. „Zijn moeder is er niet. Al een hele tijd niet, denk ik.”
„Gaat hij dood?” vroeg Lotte.
Harm keek haar aan. Hij had blauwe ogen met heel veel rimpeltjes eromheen. „Als hij hier blijft liggen, waarschijnlijk wel. Daarom neem ik hem mee. Naar de opvang. Daar gaan ze goed voor hem zorgen. Ik kan niks beloven. Maar ze hebben daar al heel veel van zulke kleintjes beter gemaakt.”
Hij haalde iets uit zijn busje. Een grote bench van grijs plastic, met gaatjes in de zijkant en een deurtje van tralies. En een dikke handdoek. „Jullie blijven hier”, zei hij. „Hoe rustiger, hoe beter.”
Lotte keek hoe Harm de dijk afliep. Hij liep langzaam, met grote stappen, door de kwelder. Hij liep in een boog, zodat hij van de zijkant bij het zeehondje kwam. Toen hij dichtbij was, tilde het dier zijn kop op. Het deed zijn bek open. Lotte zag kleine, scherpe tandjes. Het blies naar Harm.
„Zie je wel”, fluisterde Jelmer. „Hij bijt.”
Harm gooide de handdoek over het zeehondje heen. Met één beweging pakte hij het op, met de handdoek eromheen, en legde het in de bench. Het deurtje ging dicht. Het hele ding duurde nog geen tien tellen.
Lotte merkte pas dat ze haar adem had ingehouden toen ze weer moest ademen.
Harm zette de bench achter in zijn busje. Hij legde er nog een natte handdoek overheen. „Tegen de zon”, zei hij.
„Mag ik mee?” vroeg Lotte.
„Nee, meid. Dat gaat niet.” Harm deed de achterdeuren dicht. „Hij moet nu rust hebben. Geen mensen. Hoe minder hij aan mensen went, hoe beter. Hij moet later weer een wilde zeehond worden.”
„Maar hoe weet ik dan hoe het met hem gaat?”
Harm dacht even na. Hij pakte een pen uit een van zijn vele zakken en schreef iets op een papiertje. „Dit is het nummer van de opvang. Daar kun je naar vragen. Zeg maar dat het de huiler van Zwartdijk is. Dan weten ze welke je bedoelt.” Hij gaf haar het papiertje. „Bij de opvang kun je ook kijken. Er is een plek voor bezoekers. Misschien zie je hem dan nog terug, als hij sterk genoeg is.”
Lotte vouwde het papiertje heel klein en stopte het in haar broekzak.
„Hij heeft geen naam”, zei ze.
„Nee. Bij ons krijgt hij een nummer.” Harm glimlachte voor het eerst. „Maar je mag hem van mij in je hoofd een naam geven. Dat doet iedereen.”
Toen stapte hij in. Het busje rammelde weer over het fietspad, tot het achter de bocht van de dijk verdween.
Lotte bleef staan. Op de plek waar het zeehondje had gelegen, was alleen nog een kuiltje in de modder. Het water kwam terug en vulde het kuiltje op. Toen was het weg.
Die avond belde papa. Lotte vertelde alles. Over het huilen en het wachten en de handdoek en het busje. Papa luisterde. Hij zei bijna niets. Alleen af en toe „hmm” en „echt?” en „goh, Lot”.
„Ik wilde hem zo graag oppakken”, zei ze. „Maar dat mocht niet. En nu is hij weg en ik weet niet eens of hij het redt.”
Papa was even stil. „Soms is het beste wat je kunt doen iets wat helemaal niet goed voelt”, zei hij toen. Zijn stem klonk raar. Een beetje schor. „Dat is niet eerlijk. Maar het is wel zo.”
Lotte wist niet zeker of hij het nog over de zeehond had.
„Ik heb hem een naam gegeven”, zei ze. „Zilver. Vanwege de witte plek op zijn kop.”
„Zilver”, zei papa. „Dat is een goeie naam.”
De volgende ochtend belde oma het nummer op het papiertje. Lotte stond ernaast en drukte haar oor tegen de telefoon. Een man met een rustige stem zei dat de huiler van Zwartdijk de nacht had overleefd.
„Het is trouwens een meisje”, zei hij. „Ze weegt acht kilo. Dat is te weinig. Maar ze vecht.”
Lotte rende naar buiten en klom op de dijk. Ze keek naar het wad, dat weer glom in de ochtendzon.
„Een meisje”, zei ze tegen het schaap met het zwarte gezicht.
Het schaap kauwde.