Hoofdstuk 3: Het huilende hoopje
Dit verhaal is geschreven met behulp van AI.
„Je wilt naar die zeehond”, zei Jelmer. Het was geen vraag.
Lotte stond voor zijn deur. Ze had er een half uur over gedaan om het huis te vinden. Het was een smal huis bij de haven, met netten aan de schuur en een fiets zonder zadel tegen de muur.
„Ik wil alleen kijken”, zei ze. „Vanaf de dijk. Of een klein stukje verder. Niet ver.”
„Hij ligt vast allang ergens anders.”
„Weet ik. Maar toch.”
Jelmer keek haar lang aan. Toen pakte hij zijn pet van de kapstok. „Oké. Maar we doen wat ik zeg.”
„Ja, ja.”
„Nee. Niet ja, ja. Echt.”
„Echt”, zei Lotte.
Het was warm vandaag. De zon brandde op de dijk en de schapen lagen met zijn allen in de schaduw van een hek. Het wad glom zo fel dat Lotte er bijna niet naar kon kijken.
Ze liepen niet het wad op, maar over de dijk, naar het oosten. Daar lag de kwelder breder. Er stonden palen in de grond met takken ertussen, als lage hekjes in lange rijen.
„Die zijn om de modder vast te houden”, zei Jelmer. „Dan groeit de kwelder.”
Lotte luisterde maar half. Ze keek naar de zandbank van eergisteren. Er lag niets op. Alleen een paar meeuwen.
„Zie je wel”, zei Jelmer. „Weg. Hij is gewoon gaan zwemmen.”
Lotte voelde iets wat ze niet goed kon uitleggen. Opluchting. Maar ook teleurstelling. Ze had hem zo graag van dichtbij willen zien.
Ze liepen nog een stuk verder, tot aan het eind van de kwelder. Daar maakte de dijk een bocht. En daar, tussen de kwelder en het wad, op een rand van grijze modder, lag iets.
Het lag nog geen honderd meter van hen af. Lotte bleef stokstijf staan.
„Jelmer.”
„Ik zie hem.”
Het was een zeehond. Een hele kleine. Hij was zilvergrijs, met donkere vlekjes, als een ei van een vogel. Hij lag op zijn zij. Zijn kop was rond, met grote zwarte ogen. Op zijn voorhoofd zat een lichte plek, bijna wit.
En hij maakte geluid.
Het was een dun, hoog geluid. Een soort „mèèh”, als van een lammetje, maar dan treuriger. Hij deed het steeds opnieuw. Mèèh. Mèèh. Daartussen was het even stil, en dan begon het weer.
„Hij huilt”, zei Lotte. Haar stem trilde.
„Dat doen ze als ze hun moeder kwijt zijn”, zei Jelmer zacht. „Mijn opa noemde ze huilers.”
Lotte zette een stap naar voren. Jelmer greep meteen haar mouw.
„Niet doen.”
„Hij is helemaal alleen! Hij heeft het warm, kijk dan, hij ligt in de zon. Ik kan hem toch naar het water dragen. Of ik haal water voor hem, met een emmer…”
„Lotte. Nee.” Jelmer liet haar mouw niet los. „Je mag hem niet aanraken. Echt niet. Ook niet een beetje.”
„Waarom niet?”
„Omdat hij kan bijten. Ze bijten heel hard, ook als ze klein zijn. En omdat ze ziektes kunnen hebben die jij kunt krijgen. En jij kunt hem ook ziek maken.” Hij haalde diep adem. „En omdat zijn moeder misschien terugkomt. Als ze ruikt dat er een mens aan hem heeft gezeten, wil ze hem misschien niet meer.”
Lotte keek naar het kleine hoopje op de modder. Haar handen jeukten. Ze wilde hem oppakken en tegen zich aan houden, zoals ze vroeger haar knuffelzeehond had vastgehouden. Die had ze nog steeds. Hij lag thuis in een doos. In een doos die straks naar een ander huis ging.
„Dus we doen niks?”
„We doen wel iets. We gaan zitten. Hier. Op de dijk.” Jelmer liet haar los en ging in het gras zitten. „En we kijken.”
Ze zaten op de dijk. Lotte trok haar knieën op en sloeg haar armen eromheen. De zeehond huilde. De meeuwen schreeuwden. De zon brandde.
„Waar is zijn moeder dan?”
„Op zee, denk ik. Vissen. Moeders laten hun jong soms een paar uur op een zandbank liggen als ze moeten eten. Als het vloed wordt, komen ze terug.”
„Hoe weet ze dan waar hij ligt?”
„Ze herkent zijn stem. En zijn geur.” Jelmer plukte een grassprietje en draaide het tussen zijn vingers. „Zeehonden worden geboren in juni. Dan blijven ze een paar weken bij hun moeder. Ze drinken melk, heel vette melk. Ze worden heel snel dik. Maar soms raken ze hun moeder kwijt. Door een storm, of door een boot, of omdat mensen te dichtbij kwamen.”
„Mensen zoals ik.”
Jelmer zei niets. Dat was ook een antwoord.
Hij pakte zijn telefoon. „Ik bel mijn vader.”
Lotte hoorde alleen de helft. Jelmer zei „ja” en „nee” en „honderd meter, ongeveer” en „ze heeft hem niet aangeraakt”. Dat laatste zei hij twee keer. Toen hing hij op.
„Wat zei hij?”
„Precies wat ik zei.” Jelmer klonk een beetje trots. „Afstand houden. Niet aanraken. Kijken of de moeder komt als het water opkomt. En als ze niet komt, moeten we de zeehondenopvang bellen. Die hebben een nummer. Daar zitten mensen die weten wat je moet doen.”
„Waarom bellen we niet meteen?”
„Omdat het kan zijn dat hij helemaal niet in de steek is gelaten. Dan halen ze hem voor niks weg bij zijn moeder. Dat is het ergste wat je kunt doen. Een jong is het beste af bij zijn moeder.” Jelmer keek naar de lucht. „Mijn vader zei: één tij kijken. Dat is een paar uur.”
Lotte keek op haar telefoon. Het was tien over twaalf. Het water zou pas over een paar uur hier zijn.
„Ik blijf”, zei ze.
„Ik ook.”
Het werd een lange middag. Oma kwam na een uur aanfietsen op haar oude omafiets. Ze had een tas bij zich met boterhammen met kaas en twee flessen water en een pot zonnebrandcrème. Jelmer had haar ge-appt.
„Het lijkt hier wel een picknick”, zei oma. Ze ging tussen hen in zitten. Ze keek lang naar de kleine zeehond. „Ach jee”, zei ze zacht. „Wat een klein ding.”
Ze aten hun boterhammen. Lotte proefde er niets van.
Langzaam kwam het water. Het kroop eerst door de geulen, glinsterend, als zilveren slangen. Toen werden de plassen groter. Het zand werd donker. Overal om het zeehondje heen begon het te glimmen.
„Nu”, fluisterde Lotte. „Nu moet ze komen.”
Ze keek naar het water tot haar ogen pijn deden. Ze zag een kop. Nee, een stuk wier. Ze zag nog een kop. Nee, een eend.
Het water kwam bij het zeehondje. Het spoelde om zijn staart, om zijn buik. Even tilde hij zijn kop op. Hij kroop een stukje naar voren, onhandig, op zijn buik. Toen bleef hij liggen. Het water was zo ondiep dat het hem nauwelijks bedekte. Hij huilde weer. Zachter dan eerst.
Er kwam geen moeder.
Het water steeg verder. Het zeehondje dreef nu half. Hij liet zich met de golfjes meedeinen, maar hij zwom niet weg. Hij spoelde juist dichter naar de kant. Naar de kwelder. Naar hen toe.
„Waarom zwemt hij niet?” vroeg Lotte. Haar keel deed pijn.
„Hij is te moe”, zei oma zacht.
Jelmer keek op zijn telefoon. Het was bijna zes uur. Het water stond bijna op zijn hoogst. Hij keek Lotte aan, en Lotte keek hem aan. Ze hoefden niets te zeggen.
Jelmer zocht het nummer op. Hij gaf de telefoon aan Lotte.
„Jij hebt hem gevonden”, zei hij. „Jij moet bellen.”